Bir insanın sahip olabileceği en güzel hayatı ne sağlar?
Para mı?, Aşk mı?, Dostluk mu?, Aile mi?, Yanlızlık mı?
Dünyada elde edebileceğimiz şeyler sınırlı olmasına rağmen;
İnsanın istekleri sınırsızdır.
Mutlu olmadığını düşünen insan etrafındakileri suçlayarak dahada mutsuz eder kendini.
Mutluluğu yakalayanlar ise daha fazla mutluluk isteyerek gittikçe batarlar.
Elindekiyle yetinmeyi bilenler ise hem mutluluğu hemde hüznü hayatı boyunca yaşarlar.
Eğer birşey istiyorsa insan karşılığında başka birşeyden fedakarlık etmesi gerekir.
Bir insan tüm hayatı boyunca mutlu olamaz olmamalıda zaten.Hayat boyu mutluluk insanı mutsuz eder.
Üzüntülerde mutlu olmak kadar önemlidir.

Genellikle kaybettiğimiz şeylerin ne kadar değerli olduğunu anlatırlar bize.
Zamanında kıymetini bilmediğimiz değerlerin önemini...
İnsan üzülünce neden üzülüyorum der.Ama mutluyken neden mutluyum demez.
Sormaz soruşturmaz, mutluluk nerden gelirse gelsin kabul eder.
Ama üzüntü mutluluk kadar geniş değildir.
İnsan herşeye üzülmez.Hayatında hakikatten yeri olan kişiler, eşyalar ve onun gibi şeyler için üzülürler.
Saçmaladım veya saçmalamaya başlamak üzereyim. :)
İnsanın sevdiği şeyler insanı mutlu eder.
İnsanın sevdiği şeylere birşey olursa insanın üzer.
İnsanın sevdiği şeyler kişini hayatını yönlendirir.
İnsan hayatını sevdiği şeyler üzerine kurmuştur.
Çünkü insan onları seviyordur.
Hayatı boyunca onları sever ve onlar için üzülür.
Sevdiği şeyler çok önemlidir.
Kısaca insan hayatı boyunca sevgiye muhtaçtır.
Bu ne sevgisi olursa olsun fark etmez. [ Eder mi? Etmez ! ]
Sevginin sağlanabilmesi içinde sevilcek birşeye ihtiyaç duyar insan.
Buda insanın sevilcek birşey olmadan yaşayamiyacağını gösterir.
Demekki insan bir boşlukta tek başına yaşayamaz.
Tamam anladım saçmalık sınırlarını aştım veya aşıyorum. :)
Belkide insan sevginin ne olduğunu hiç bilmezse hiç görmezse sevgiyi ona muhtaç olmayabilir.
Bir insan hiç sigara görmezse hiç sigara içmezse sigara istemez dimi? [ Di ! ]
O zaman sevgiyi bağımlılığa yöneltebilir miyiz ki? [ Bilmem... ]
E peki madem öyle bağımlılık dedik ama arada fark olmalı.
Buldum mesela sigarayı bırakınca canımız ister ama ağlamayız sigara için.
Ama sevgiyi terk ettiğimiz zaman canımız onu tekrar geri ister ama ağlarız onu tekrar elde etmek için.
Ağlamak birşey değiştirmez, ama faktörlerin duygusallık seviyesini bildirir.
O zaman şöyle diyebiliriz;
Sigara fiziksel bağımlılık, Sevgi ise ruhu besleyen duygusal bağımlılıktır.
Fiziksel bağımlılıkları terk edebiliriz.
Ama duygusal bağımlılıkları terk edemeyiz.
Saçmalık tabiki terk edebiliriz.
Ama duygusal bağımlılıkların terki ciddi sorunlara ve sonuçlara yol açabilir.
Ruhsal ve piskolojik sorunlara yol açabilir eğer yeri kısa süre içerisinde doldurulmazsa.
Eğer yeri doldurulamayacak kadar büyük bir sevgi ise ölüme bile yol açabilir.
Ölüm bazen saçmalık bazen aptallık bazen ise bir kurtuluş yolu olarak gözükür insana.
Kurtuluş yolu olarak gözüktüğü zamanlar çok çaresiz kaldığımız anlardır.
Saçmalık ve aptallık olarak düşündüğümüz zamanlar ise ölüme ihtiyacımız olmadığı zamanlardır.
Sadete geldim sanırım...
Sonuç olarak insan sevgiye muhtaçtır.
Sevgi için doğaya muhtaçtır.
Doğayı sevebilmek için ise doğanın kanunlarına uymak zorundayız.
Doğanın kanunları çok acımasız olsa bile sevgi dolu bir insan için hiçde zor değil.
Hayat göründüğünden daha zor.
Ama sevgi bu tüm zorlukları en kolay yol haline getirir.
Önemli olan sevmektir, eğer sevdiğin kadar seviliyorsan işte o zaman mutluluğa erişmişsindir.
Aşk biter, dostluk biter ama sevginin biteceğini hiç zannetmiyorum... :)

www.facebook.com