1983 yılının soğuk bir kış gecesinde Emirdağ’ın Aliçomak Köyünde dünyaya gelmişim. Ekşilerin İbrahim’in oğlu Süleyman Hoca’nın üçüncü oğluyum.

Yeniköy’de fazla durmadığımız için amcalarım ve evimizin yakınında olan kişilerden başka, fazla kimseyi tanımam. Köyde en fazla durduğum zaman bir yaz tatilinde pancar ekmiştik. Yani en çok 3 ay kadar durduk. O dönemden sonra köye; düğünlerde, bayramlarda, cenazelerde ancak gelebildim. Birde okul olduğundan dolayı çoğunlukta okuldaydım.

Bebeklik yıllarımda Adıyaman’daydık. O dönemleri hiç hatırlamıyorum zaten. Hayatımın karanlık yılları yani. Sonra Konya Çeltik’e tayin oldu babam oraya geldik. 1989 yılında Çeltik’te başladı okul hayatım. İlkokul 1 ve 2. sınıfları orada okudum. Sonra şuan hala oturmakta olduğumuz Emirdağ Yenikapı köyüne geldik. İlkokulu bu köyde bitirdikten sonra Afyon İhsaniye Lisesi Devlet Parasız Yatılı Okulunu kazandım. Ortaokulu ve liseyi burada okudum yatılı olarak. 6 yılım geçmişti bu okulda. Üniversite sınavından sonra Elazığ Fırat Üniversitesi Sağlık Yüksek Okulu Sağlık Memurluğu Bölümünü kazandım.

 4 yıllık olan bu okulu bitirdikten sonra Şubat 2005‘te Afyon Özel Fuar Hastanesinde işe başladım. Ağustos 2005’te askere gittim. Denizli 11. Piyade Tugayı Asker Hastanesinde 305. Kısa Dönem olarak askerliğimi tamamladım. Temmuz 2006 da evlendim. Evlendikten sonra Kastamonu Hanönü ilçesine yerleştik. Çünkü eşim burada çalışıyordu. Ben de Kastamonu Entegre Ağaç Sanayi A.Ş ’de İşyeri Sağlık Memuru olarak işe başladım. İşe ilçeden gidip geliyordum. Bazı günler işyerinde kalıyordum bazı günler eve geliyordum. Temmuz 2007 de Devlet Memuru olarak şuanda da çalışmakta olduğum Kastamonu Şerife Bacı Kadın Doğum Ve Çocuk Hastalıkları Hastanesine atandım. Benim atandığım sırada devlet hastanesiydi sonradan kadın doğum ve çocuk hastanesine döndü. Şuan hala ilçeden iş yerime gidip geliyorum. Hükümetin bir politikası olarak sözleşmeli devlet memurluğu yaptığımız için tayin hakkımız yok. Bu yüzden eşimle aynı yerde birleşemiyoruz. Yinede halimize şükrediyoruz. Çünkü daha kötüsü de olabilirdi. Farklı, uzak illerde de olabilirdik. Bu şekilde çalışan arkadaşlarımızda var.

Yetiştiğim çevrede Avrupa sevdalısı aileler ve gençler arasında büyüdüm. Herkesin ağzında “Ben Avrupa’ya gideceğim” cümlesi dolaşıyordu. Bu anlamda amacına ulaşanlarda vardı, ulaşamayanlarda. Bu cümleyi kuranların çoğunluğu şimdi bir Avrupa ülkesinde yaşıyor. Ama birdegidemeyenler var. Gidemeyenler ne yapıyor köylerde çiftçilik, hayvancılıkla uğraşıyor ve hala acaba Avrupa’ya gidebilir miyim diye de çabalarına devam ediyor. İşte bu anda okumanın önemi artıyor. Arkadaşlarım Avrupa hayalleri kurarken ben okuluma devam ediyordum. Gidenler gitti, gidemeyenler ise muhabbet sırasında keşke bizde okusaydık diyorlar. Tabi artık geç kalındığının farkındalar. Çevremdeki insanlar Avrupa’yı düşündükleri kadar okulu düşünseler, okumayı düşünseler eminim ki çok güzel yerlere gelebilirlerdi. En azından gurbet ellerde yabancı kişilere hizmet etmektense, kendi insanımıza hizmet etmek her şeyden daha güzel. İyi bir bölüm okuduktan sonra her yer Avrupa oluyor. Hatta güzel ülkemiz Avrupa’dan da daha iyi oluyor. Benim oturduğum yer, memleketime yaklaşık 6 saat uzaklıkta. Bayramlarda, düğünlerde ve istediğimiz her zaman aile büyüklerimizin yanına gidebiliyoruz. Ama gurbetteki vatandaşlarımız sadece yaz tatilinde 1 aylık gelebiliyorlar. İzinlerinde de artık köylerde fazla durmuyorlar. İster istemez bir uzaklaşma söz konusu. Biz aile büyükleri olarak çocuklarımıza gerekli özeni gösterelim ve okudukları yerlere kadar destek olalım. Okuyalım, okutalım.